Saçları portakal çiçeği ve bergamot kokuyordu. Gözleri, damlayıp yanaklarından süzülecekmiş gibi bakıyordu. Teninde ısrarla tüy aradım; yanaklarında, boynunda, çıplak kollarında… Yoktu. İkide bir gidiyor, sonra yine geliyordu. Yanıma oturuyordu. Kolumla bedenimin arasına, omzumun altına girecekmiş gibi sokuluyordu. Denize bakıyordum. Gidip kendini benim baktığım denize atıveriyordu. Bana ruhtan soruyordu. Her çeşit balıklarla beni aldatıyordu. Belli ki hepsini ızgaraya mahkûm etmek istiyordu. Gözümün içine baka baka Bozcaada’da karaya çıkıyor; Niko’nun bağbozumuna karışıp, Yorgi’nin meşe fıçısında utanmadan şarap oluyordu. Arnavut kaldırımı taşlarının arasından akıyor, sandaletlerinin içinde ayaklarını gıdıklıyordum. Bana hiç aldırış ediyor muydu… ne gezer! Yorgi’nin şişko karısına heyecanlı heyecanlı bir şeyler anlatıyordu. Ben karının burun deliğinden fışkıran kıllara bakıyordum. Küreklere asılıyordum. Gitgide ufalıyordum. Burun kılları uzuyor, Yorgi’nin karısı şişiyor, kaldırım taşları yükseliyordu. O ise anlatıyor, anlatıyordu. Elini, kolunu, bütün bedenini sallayıp duruyordu. Lodosa tutulmuş gibi Bozcaada çalkalanıyordu. Alabora oluyordum, eteğinin altına saklanmak için… Beni nihayet görüyordu. Saçlarımdan çekip havaya kaldırıyor, bacaklarının arasına sokuyordu. Yüzüme bile bakmıyordu. Teri çimen kokuyordu.
Bozcaada batıyordu. Ben Yorgi’nin mahzenini fıçı fıçı arıyordum. Niko gelip üzümlerini geri istiyordu. Yorgi ile efkârlanıyorduk. Sen yoktun. Niko’yu Yorgi’nin karısına razı edip gönderiyorduk. Fıçıların yarısını da bozup üzüm yapıyorduk. Sen yoktun. İstiklâl Caddesi’nde bir kitapçıya girip Lâtince bir İncil alıyordun. Saint Antoine’da mum yakıyordun. Katedralin avlusu buram buram domuz yahnisi tütüyordu. Avludaki helâlardan birinde Peder Baggio ayak tırnaklarını kesiyordu. Niko “Ben aseksüelim!” diye bağıra bağıra koşuyordu. Peder Baggio’nun kesilmiş ayak tırnaklarını yemeyi lâğım fareleri reddediyordu. Katedralin lâğımları taşıyor; Peder Diego, yarısını yediği domuz yahnisinin peşinden tünele doğru yüzüyordu. Niko ise çoktan domuzu omzuna atmış, Kabatepe’den dönüyordu. Sen yoktun. Kim bilir yine nereden esmişti. Domuzluğun tutmuştu. Yorgi, postaneden gelen büyükçe zarfı açıyor; içinden çıkan İncil’i elime tutuşturuyordu. Ben Lâtince yazıyordum ama okuyamıyordum. Baba ile Oğul’u seviyor, Kutsal Ruh’tan korkuyordum. Sarhoş olmak istiyordum. Yorgi daha bir efkârlanıyor, “Ben bu karıyı boşamam!” diyordu. Ben Yorgi’nin mahzenini fıçı fıçı içiyordum. Bozcaada batıyordu.
Bir yandan kahve pişiriyor, bir yandan söyleniyordu. Sırtına açık renk bir entari geçirmişti. Üzerinde taş baskısı kocaman leylâklar vardı. Her yana dağılan saçlarını ensesinden toplamıştı. Mutfak kapısından içeri rüzgâr estikçe zülüfleri bukle bukle uçuşuyordu. Sıcaktan eliyle koluyla yelpazelendikçe mutfağın sinekleri kaçışıyordu. Bana nasıl da kızıyordu. Divana uzanmış yatıyordum. Dirseğime dayanmış oturuyordum. Sevinçten yerimde duramıyordum. Hırsından boynundaki damarlar mor mor kabarıyordu. İçmesini bilmememe dayanamıyordu. Kendimi harâb etmeme kahroluyordu. Bembeyaz bacaklarına, koltukaltından görünen memesine, sıkıntıdan terliklerini fırlatıp atan, buz gibi taşlara basan ayaklarına bakıyordum. Kahvemi ayağıma bekliyordum. Keyfimden kültablasında sigaramı unutup, bir sigara yakıyordum. “Pişmedi gitti şu kahve..!” diye erkeklik satıyordum. Edepsiz Yorgi’nin densiz çırağı, kapının altından akşamki adisyonu atıyordu. Giderken bahçeden erikleri aşırıyordu. Kayısılar daha olmamış diye gevrek gevrek gülüyordu. Bir fincancık kahvem zehir oldu olacaktı. Sedirden bir kalksa idim; çırak senin, ada benim kovalayacaktım. Neyse ki biliyordum. Kahve pişti pişecekti. Sehpaya bırakacaktı. Daha ilk yudumu aldım almadım, kendini kollarıma atacaktı. Bütün gün şu olmaz olasıca Rum karılarından dinlediği sonu gelmez Ada efsanelerinden birine başlayacaktı. Kızla oğlan birbirini sevecekti. Hikâye bu ya; babası kızı vermeyecekti. Oğlan da fakirin, garibin biri olacaktı. Gözüpeklik, deligözlülük, gözünü budaktan sakınmazlık nerede… Bir de sana ödleğin, tabansızın teki çıkacaktı. Anasının dizinin dibinden ayrılmayacaktı. Anlaşılan, bu işin sonu gelmeyecek, gelse de hayır etmeyecekti. Ben narçiçeği rengi dudaklarında, konuşmaktan gayrı hünerler arayacaktım. Yalnız, oğlanın bir huyu vardı. Yalan dolan nedir bilmez, Doğrucu Dâvud’un tâ kendisi idi. Sözü odun gibi de olsa, varsın olsun, dosdoğru idi. Kursağına haram denilenin lokması girmemişti. Allahım, bu oğlan beni deli edecekti! Bir de kalkıp anası ile yavuklusunu, önce Allah’a, sonra birbirlerine emânet edip; gurbet ellerine gitmemiş miydi? Bir garip oğlan, oralarda ne yapar ne eder, ne yer ne içer, başı sıkıştı mıydı kimden himmet dilerdi? Hay bu Rum karılarının çeneleri tutulmayaydı! En fenâsı, bu işin sonunu ben de merak eder olduydum! Acep bizim garip oğlan, başlık parasını denkleştirebilir miydi? Ondan evvel; sağ-sâlim gidip dönebilir miydi? Devler ülkesine mi düşerdi yolu, yedi başlı ejderhânın yurduna mı, Kenan ilinin Yusuf kokan kuyularına mı? Ne çare arkası yarınaydı. Hem de öyle kuru kuruya yarına değildi! Ya Eleni’ye bir tepsi mantı açıp götürmeliydi; ya da Niko’yu râzı edip, şu Yorgi ile karısına en kıyağından bir papaz nikâhı tazelemeli idi. Bu işler de öyle ha deyince olmazdı. Ayazmaya gidip en pahalısından bir düzine mum yakmalı, iplik gibi akan suyundan bir damacana doldurup cemaate kapı kapı dağıtmalıydı. Kurnasının içine de, papaz efendi yolun aşağısından görünür görünmez, çil çil liralar atmalıydı. Şu kahve bari bu kadar soğumayaydı, ne vardı? Çaktırmadan saksının dibine boşaltmalıydı. Hiç oralı değilmiş gibi de orasını burasını sıkıştırmalı, baldırına bacağına çimdik atmalıydı. Adaaaaam… Bu sıcakta akşam ola hayrolaydı, ikindileyin devrilip yatmalıydı.
Şu güneş dediğin de batmak bilmez miydi? Bir kaybolup birden tekrar peydahlanıyor, bulutların arasında efkârımızla saklambaç oynuyordu. Akşamın hazırlığı bitsin diye bekliyordu belki. Masalara sakız beyazı örtüler seriliyor, midyelerin ağızlarından pirinç, kuş üzümü tıkıştırılıyor, su katılmış kese yoğurduna sarımsak ekleniyor, dolaplardan çıkan şişeler buram buram terliyor, Asmalımescit’te rüzgâr efil efil anason estiriyordu. Sarman üşene üşene pencere pervazından inmiş, bir masa altında kestiriyordu. Niko’nun kayınçosu kızartmanın yağını değiştirmeyi bırakmış, elindeki kepçeyi sallayarak bembeyaz örtülere benek benek yağ sıçrattığından habersiz, kocaman bir at sineğini kovalıyordu. Az kalsın tramvayın altına giriyordu! Ön kapıdan meyhaneye girip mutfağa doğru yürüyor, güneş batmadan gelmiş müdavimlere ayıp olmasın diye, at sineğine Rumca küfür ediyordu. Tuvaletin aynasında Yakup’un şefi, kaçıncı kez ıslattığı saçlarını tarıyordu. Kayınço tam koridordan geçerken, şefin ıslığıyla irkiliyordu. Sarman, hamsi turşusunun kılçığını aperatif olarak kemiriyordu. Cebimde kırdığım simit lokmasını ağzıma götürürken, gözüm önümde salınan kalçaya takılıyordu. Bana nasıl da seni hatırlatıyordu. Adımlarımı hızlandırıyordum yüzünü görmek için. Bir tokat sesiyle irkiliyordum! Yakup’un şefi altı kapısını alıyordu. Kayınço kızartmayı hepten unutmuş, zarları sallarken burnundan soluyordu. Sen diye irkildiğim kalçalar bir ara sokağa dalıyordu. Şu akşam kalabalığında da yürünmüyordu. Ah, nihayet olmuş muydu akşam? Tam yüzünü görecekken, münasebetsiz bir dükkân camından akşam güneşi yansıyor, gözlerimi alıyordu.
Gözlerimi gözlerine soruyordum özenli bir yalan bekleyerek. Sanki üç yanlışa kurban gidecek doğruların varmış gibi çekiniyordun. Özensiz de olsa, peki, uyduruverseydin ya bir şey… Belki de tenezzül etmiyordun. Elâ gözlerinde muhabbet aramaktan başka işim gücüm yoktu. Yalnızları oynuyordum kapalı gişe… Kendimi oradan oraya savuruyordum. Âleme, “vefasız” diye, bozuluyordum. Ya ben bulamıyordum, ya sen muhabbetini kaptırmıyordun. Arslanlar, kahredici pençelerim arasında titreşedursun, ben gözlerin karşısında acze düşeyim istiyordum. Şişeler, kadehler ve daha neler neler birbirini kovalıyordu. Sonra yine bir deniz kenarına düşüyordum. Oradaydım. Hep oradaymış gibi ve ikimiz gibi ya da… haydi, dürüst olayım, sen hiç orada olmamışsın gibi… Ama, canına yandığımın, elin kulağındaymış, geldin gelecekmişsin gibi de…
Deniz bana hep de bunu yapıyordu.
Bozcaada batıyordu. Ben Yorgi’nin mahzenini fıçı fıçı arıyordum. Niko gelip üzümlerini geri istiyordu. Yorgi ile efkârlanıyorduk. Sen yoktun. Niko’yu Yorgi’nin karısına razı edip gönderiyorduk. Fıçıların yarısını da bozup üzüm yapıyorduk. Sen yoktun. İstiklâl Caddesi’nde bir kitapçıya girip Lâtince bir İncil alıyordun. Saint Antoine’da mum yakıyordun. Katedralin avlusu buram buram domuz yahnisi tütüyordu. Avludaki helâlardan birinde Peder Baggio ayak tırnaklarını kesiyordu. Niko “Ben aseksüelim!” diye bağıra bağıra koşuyordu. Peder Baggio’nun kesilmiş ayak tırnaklarını yemeyi lâğım fareleri reddediyordu. Katedralin lâğımları taşıyor; Peder Diego, yarısını yediği domuz yahnisinin peşinden tünele doğru yüzüyordu. Niko ise çoktan domuzu omzuna atmış, Kabatepe’den dönüyordu. Sen yoktun. Kim bilir yine nereden esmişti. Domuzluğun tutmuştu. Yorgi, postaneden gelen büyükçe zarfı açıyor; içinden çıkan İncil’i elime tutuşturuyordu. Ben Lâtince yazıyordum ama okuyamıyordum. Baba ile Oğul’u seviyor, Kutsal Ruh’tan korkuyordum. Sarhoş olmak istiyordum. Yorgi daha bir efkârlanıyor, “Ben bu karıyı boşamam!” diyordu. Ben Yorgi’nin mahzenini fıçı fıçı içiyordum. Bozcaada batıyordu.
Bir yandan kahve pişiriyor, bir yandan söyleniyordu. Sırtına açık renk bir entari geçirmişti. Üzerinde taş baskısı kocaman leylâklar vardı. Her yana dağılan saçlarını ensesinden toplamıştı. Mutfak kapısından içeri rüzgâr estikçe zülüfleri bukle bukle uçuşuyordu. Sıcaktan eliyle koluyla yelpazelendikçe mutfağın sinekleri kaçışıyordu. Bana nasıl da kızıyordu. Divana uzanmış yatıyordum. Dirseğime dayanmış oturuyordum. Sevinçten yerimde duramıyordum. Hırsından boynundaki damarlar mor mor kabarıyordu. İçmesini bilmememe dayanamıyordu. Kendimi harâb etmeme kahroluyordu. Bembeyaz bacaklarına, koltukaltından görünen memesine, sıkıntıdan terliklerini fırlatıp atan, buz gibi taşlara basan ayaklarına bakıyordum. Kahvemi ayağıma bekliyordum. Keyfimden kültablasında sigaramı unutup, bir sigara yakıyordum. “Pişmedi gitti şu kahve..!” diye erkeklik satıyordum. Edepsiz Yorgi’nin densiz çırağı, kapının altından akşamki adisyonu atıyordu. Giderken bahçeden erikleri aşırıyordu. Kayısılar daha olmamış diye gevrek gevrek gülüyordu. Bir fincancık kahvem zehir oldu olacaktı. Sedirden bir kalksa idim; çırak senin, ada benim kovalayacaktım. Neyse ki biliyordum. Kahve pişti pişecekti. Sehpaya bırakacaktı. Daha ilk yudumu aldım almadım, kendini kollarıma atacaktı. Bütün gün şu olmaz olasıca Rum karılarından dinlediği sonu gelmez Ada efsanelerinden birine başlayacaktı. Kızla oğlan birbirini sevecekti. Hikâye bu ya; babası kızı vermeyecekti. Oğlan da fakirin, garibin biri olacaktı. Gözüpeklik, deligözlülük, gözünü budaktan sakınmazlık nerede… Bir de sana ödleğin, tabansızın teki çıkacaktı. Anasının dizinin dibinden ayrılmayacaktı. Anlaşılan, bu işin sonu gelmeyecek, gelse de hayır etmeyecekti. Ben narçiçeği rengi dudaklarında, konuşmaktan gayrı hünerler arayacaktım. Yalnız, oğlanın bir huyu vardı. Yalan dolan nedir bilmez, Doğrucu Dâvud’un tâ kendisi idi. Sözü odun gibi de olsa, varsın olsun, dosdoğru idi. Kursağına haram denilenin lokması girmemişti. Allahım, bu oğlan beni deli edecekti! Bir de kalkıp anası ile yavuklusunu, önce Allah’a, sonra birbirlerine emânet edip; gurbet ellerine gitmemiş miydi? Bir garip oğlan, oralarda ne yapar ne eder, ne yer ne içer, başı sıkıştı mıydı kimden himmet dilerdi? Hay bu Rum karılarının çeneleri tutulmayaydı! En fenâsı, bu işin sonunu ben de merak eder olduydum! Acep bizim garip oğlan, başlık parasını denkleştirebilir miydi? Ondan evvel; sağ-sâlim gidip dönebilir miydi? Devler ülkesine mi düşerdi yolu, yedi başlı ejderhânın yurduna mı, Kenan ilinin Yusuf kokan kuyularına mı? Ne çare arkası yarınaydı. Hem de öyle kuru kuruya yarına değildi! Ya Eleni’ye bir tepsi mantı açıp götürmeliydi; ya da Niko’yu râzı edip, şu Yorgi ile karısına en kıyağından bir papaz nikâhı tazelemeli idi. Bu işler de öyle ha deyince olmazdı. Ayazmaya gidip en pahalısından bir düzine mum yakmalı, iplik gibi akan suyundan bir damacana doldurup cemaate kapı kapı dağıtmalıydı. Kurnasının içine de, papaz efendi yolun aşağısından görünür görünmez, çil çil liralar atmalıydı. Şu kahve bari bu kadar soğumayaydı, ne vardı? Çaktırmadan saksının dibine boşaltmalıydı. Hiç oralı değilmiş gibi de orasını burasını sıkıştırmalı, baldırına bacağına çimdik atmalıydı. Adaaaaam… Bu sıcakta akşam ola hayrolaydı, ikindileyin devrilip yatmalıydı.
Şu güneş dediğin de batmak bilmez miydi? Bir kaybolup birden tekrar peydahlanıyor, bulutların arasında efkârımızla saklambaç oynuyordu. Akşamın hazırlığı bitsin diye bekliyordu belki. Masalara sakız beyazı örtüler seriliyor, midyelerin ağızlarından pirinç, kuş üzümü tıkıştırılıyor, su katılmış kese yoğurduna sarımsak ekleniyor, dolaplardan çıkan şişeler buram buram terliyor, Asmalımescit’te rüzgâr efil efil anason estiriyordu. Sarman üşene üşene pencere pervazından inmiş, bir masa altında kestiriyordu. Niko’nun kayınçosu kızartmanın yağını değiştirmeyi bırakmış, elindeki kepçeyi sallayarak bembeyaz örtülere benek benek yağ sıçrattığından habersiz, kocaman bir at sineğini kovalıyordu. Az kalsın tramvayın altına giriyordu! Ön kapıdan meyhaneye girip mutfağa doğru yürüyor, güneş batmadan gelmiş müdavimlere ayıp olmasın diye, at sineğine Rumca küfür ediyordu. Tuvaletin aynasında Yakup’un şefi, kaçıncı kez ıslattığı saçlarını tarıyordu. Kayınço tam koridordan geçerken, şefin ıslığıyla irkiliyordu. Sarman, hamsi turşusunun kılçığını aperatif olarak kemiriyordu. Cebimde kırdığım simit lokmasını ağzıma götürürken, gözüm önümde salınan kalçaya takılıyordu. Bana nasıl da seni hatırlatıyordu. Adımlarımı hızlandırıyordum yüzünü görmek için. Bir tokat sesiyle irkiliyordum! Yakup’un şefi altı kapısını alıyordu. Kayınço kızartmayı hepten unutmuş, zarları sallarken burnundan soluyordu. Sen diye irkildiğim kalçalar bir ara sokağa dalıyordu. Şu akşam kalabalığında da yürünmüyordu. Ah, nihayet olmuş muydu akşam? Tam yüzünü görecekken, münasebetsiz bir dükkân camından akşam güneşi yansıyor, gözlerimi alıyordu.
Gözlerimi gözlerine soruyordum özenli bir yalan bekleyerek. Sanki üç yanlışa kurban gidecek doğruların varmış gibi çekiniyordun. Özensiz de olsa, peki, uyduruverseydin ya bir şey… Belki de tenezzül etmiyordun. Elâ gözlerinde muhabbet aramaktan başka işim gücüm yoktu. Yalnızları oynuyordum kapalı gişe… Kendimi oradan oraya savuruyordum. Âleme, “vefasız” diye, bozuluyordum. Ya ben bulamıyordum, ya sen muhabbetini kaptırmıyordun. Arslanlar, kahredici pençelerim arasında titreşedursun, ben gözlerin karşısında acze düşeyim istiyordum. Şişeler, kadehler ve daha neler neler birbirini kovalıyordu. Sonra yine bir deniz kenarına düşüyordum. Oradaydım. Hep oradaymış gibi ve ikimiz gibi ya da… haydi, dürüst olayım, sen hiç orada olmamışsın gibi… Ama, canına yandığımın, elin kulağındaymış, geldin gelecekmişsin gibi de…
Deniz bana hep de bunu yapıyordu.
